Losstaande systemen betekenen vaak: eilandjes van data. Rapportages worden samengesteld met knip- en plakwerk, beslissingen worden genomen zonder het hele plaatje te kennen. Dit vormt een risico, zeker in organisaties die willen opschalen of moeten rapporteren richting stakeholders.
Zonder integratie is er ook geen sprake van realtime inzicht. Informatie is verouderd tegen de tijd dat je ze op je bureau hebt. En dat betekent dat kansen gemist worden of risico’s niet op tijd worden gesignaleerd.
Bij APPelit zien we dit vaak terug bij organisaties met een groeiambitie. Ze willen vooruit, maar worden afgeremd door hun versnipperde IT-landschap. Een analyse van de bestaande systemen kan dan al veel duidelijkheid geven.
Verandertrajecten lopen vast
Versnippering zorgt voor technische schuld
Elk losstaand systeem heeft zijn eigen logica, rechtenstructuur en interfaces. Zodra je wil veranderen, blijkt het landschap minder wendbaar dan gedacht. Zelfs een relatief kleine aanpassing, zoals een nieuw formulier of rapportage, vraagt om aanpassingen op meerdere plekken — vaak met afhankelijkheden die niet vooraf zijn voorzien.
Zo ontstaat technische schuld: kosten die je nu niet ziet, maar straks hard terugkomen. Systemen verouderen sneller, upgrades worden ingewikkeld, en je wordt steeds afhankelijker van specifieke leveranciers of consultants.
Door vanaf het begin modulair en toekomstgericht te bouwen, voorkom je deze problemen. Bij APPelit ontwikkelen we systemen die aansluiten op elkaar, maar wél los van elkaar te onderhouden zijn. Zo blijft de organisatie wendbaar en de regie in eigen hand.